ตั๋วรถไฟฟ้าและคืนสุดท้ายในกรุงเทพ

 

 

วันนี้กลับเข้าโรงแรมก็ห้าทุ่มแล้ว  :) 


มีหลายอย่างเกิดขึ้น สำหรับวันนี้
วันที่เรากุมมือกันเที่ยวตลอดวัน


ตอนนี้ ... เที่ยงคืนกว่าแล้ว
สามีเพิ่งซุกกายลงไปใต้ผ้าห่ม และฉันคิดว่ามันคงไม่เป็นการดีนัก
หากจะปล่อยให้คืนสุดท้าย เป็นคืนที่เขาหลับไปก่อน 

มีเรื่องประทับใจมากมายสำหรับวันนี้
แต่ฉันอยากบันทึกสั้นๆ ไว้เพียงเรื่องเดียว

ดึกดื่น หลังจากโปรแกรมเที่ยวหมดลง
เรานั่งรถไฟฟ้าเล่น วนไปวนมา ต้นทางไปปลายทาง กระทั่งปลายทางวนเป็นต้นทางใหม่
นั่นเพราะเรามีตั๋ววันเดียว สองใบ สำหรับเราสองคน

ตอนที่เราตัดสินใจว่าจะเลิกนั่งรถไฟฟ้าเล่นกันแล้ว
ก็เป็นตอนเกือบห้าทุ่ม
เราลงสถานีที่ใกล้กับโรงแรมที่เราพัก

เราเดินจูงมือกันลงมา และคุยกันเกี่ยวกับตั๋ววันเดียวที่เราซื้อ

"เก็บไว้เป็นที่ระลึกเนอะ" สามีว่า
"พี่รู้ป่าว เราเคยอ่านเจอในพันทิพย์ มีคนส่งต่อตั๋ววันเดียวให้คนอื่นได้ใช้ต่อด้วยแหละ"
"มีแบบนี้ด้วยเหรอ อืมม พี่ว่าดีจังเลยนะ เราทำแบบนั้นกันบ้างดีไหม" 

เมื่อตกลงกันตามนี้แล้ว เราเลยยืนรอตรงบันได
กะว่าคนแรกที่เดินขึ้นบันไดมา ในขณะที่เรากำลังจะเดินลง
เราจะมอบตั๋ววันเดียวให้

แต่ขณะนั้นเกือบห้าทุ่มแล้ว เรารออยู่สิบนาที ตั๋วก็ยังไม่ได้เปลี่ยนมือ

เราเดินลงจากบันได พร้อมกับที่คิดว่าสงสัยได้เก็บตั๋วนี้กลับไปเป็นที่ระลึกแน่เลย
แต่ระหว่างที่เราเดินลง กลับสวนทางกับชาวต่างชาติสองคนที่กำลังเดินขึ้นบันไดมา
ฉันกับสามีหันมายิ้มกันอย่างมีความหวัง

สองสามีภรรยาชาวไทย คุยกับสองสามีภรรยาชาวต่างประเทศ
และเราก็ยื่นตั๋ววันเดียวสองใบให้
เขากล่าวขอบคุณเรามากมาย
และเราก็เดินยิ้มแป้นลงจากบันได

ฉันหันไปกระซิบบอกสามี ด้วยประโยคที่ไม่ค่อยเข้ากับกาลเทศะ
"รู้ไหม เรารักพี่จัง"

 

พรุ่งนี้ขึ้นเครื่องตอนเก้าโมง กลับถึงหาดใหญ่ประมาณสิบโมงกว่าค่ะ
สวัสดี กรุงเทพ  :)

 

 

 ปล.

พี่เปิ้ล
ถ้ายุ่งอยู่ ไม่ต้องโทรมาแล้วก็ได้ค่ะ
เมื่อวาน นิ้มโทรหาพี่เปิ้ลตอนอยู่ปิ่นเกล้า (ใช้เวลานั่งรถตู้จากบ้านมาถึงนี่ก็เกือบสี่สิบนาที)
แต่ที่ต้องโทรยิก ๆ ก็เพราะจะต้องขึ้นรถเมล์ไปหาพี่แล้วล่ะค่ะ
กว่ารถเมล์จะพานิ้มไปถึงประตูน้ำ ก็อีกมากกว่าครึ่งชั่วโมง

ก่อนขึ้นรถ นิ้มแวะซื้อดังกิ้นโดนัทให้พี่เปิ้ลด้วยนะ
มีความสุขดีที่ได้เลือก เลือกเผื่อคุณสามีพี่ซะด้วยสิ
ประมาณว่าช่วงนี้มันมีรสที่ออกมารับวาเลนไทน์น่ะค่ะ
เลยต้องมีลายที่มาเป็นคู่
ตอนนี้เจ้าโดนัทหกชิ้นเหล่านั้น อยู่ในตู้เย็นที่บ้านนิ้มซะแล้ว

นิ้มไปถึงประตูน้ำตอนบ่ายโมงกว่า ๆ
ก็ไปกินข้าวกับเพื่อน ระหว่างรอข้าว ระหว่างเพื่อนคุย
ก็ยังคงโทรหาอย่างสม่ำเสมอ
แล้วก็เดินเล่นรอพี่เปิ้ลที่แพลตินั่มแหละ

เดินเล่นเพลินจนไม่ได้โทรหาพี่เปิ้ลเลย
มามองดูนาฬิกาอีกทีก็เืกือบห้าโมงเย็นแล้ว

กลับบ้านดีกว่า
: )

 

 

 

 

พี่อยากบอกว่าพี่เสียใจจริงๆ นะนิ้ม
ขอโทษด้วยที่ทำให้นิ้มเสียความตั้งใจ
ขอโทษด้วยสำหรับดังกิ้นโดนัท ท่ี่ต้องกลับไปนอนแช่ในตู้เย็น

ขอโทษที่ทำให้ดีกว่านี้ไม่ได้จ้ะ

 

สำหรับเรื่องเสียง ถ้าเราได้คุยกันต่ออีกหน่อย
นิ้มอาจจะได้รู้ว่าพี่ต้องใช้ความพยายามในการข่มเสียงทองแดงไว้มากขนาดไหน :)

 

หวังว่าจะอภัยให้พี่นะ